Co komu zawiniła dzika zwierzyna? Czyli o tym, że musimy nauczyć się z nią żyć

Internet jest pełen zdjęć i filmików z dzikami, łosiami, lisami itd. wędrującymi po ulicach miast i miasteczek. I musimy się do tego przyzwyczaić. Nauczyć z nimi kooegzystować, bo często to my jesteśmy intruzami na ich terenie. One są u siebie.

Powodów takiego zjawiska jest kilka.

Po pierwsze, coraz większa urbanizacja na terenach, które były ich ostoją.

Mieszkam w Sadowej w gminie Łomianki, więc posłużę się jej przykładem.

Od wielu lat na jej terenie traw boom inwestycyjny.

Nowe domy i osiedla powstają jak grzyby po deszczu.

Często na dawnych polach, łąkach czy nieużytkach, bo ziemia jest w cenie złota.

Przy wale wiślanym, blisko Puszczy Kampinoskiej. Tam gdzie kiedyś pasły się krowy i rosły pyry i buraki.

A dziki, bo one najczęściej są "bohaterami" internetu, zapuszczały się tam jesienią, by co nieco uszczknąć sobie .

Podobnie jest z łosiami wędrującymi sobie dostojnie, jak w "Przystanku Alaska", po ulicach.

Puszcza Kampinoska, która jest o krok, to ich dom.

Druga przyczyna to dostępność łatwego żeru.

W pojemnikach na śmieci, w koszach i w przydomowych ogródkach.

W okolicy, w której mieszkam, dziki zryły prawie wszystkie.

Zwłaszcza te, które mają płoty bez podmurówki.

Na naszej drodze są codziennymi gośćmi, bo dąb sąsiada obrodził żołędziami.

Przyzwyczaiły się już do huku petard i nic sobie z niego nie robią.

Taki zatem mamy klimat i musimy się do niego dostosować, a nie biadolić, że dziki dzieci pożrą na przystawkę.

Nauczyć się z nimi żyć.

Zresztą dzik boi się człowieka i go nie atakuje.

No chyba, że widzi (locha), że człowiek chce zagrozić jej dzieciom (warchlakom).

Kiedy się widzi takie stadko, lepiej je ominąć dużym łukiem.

I tyle.