Nacjonalizm - schronienie szubrawców, czyli o tym, gdzie nas popycha Kaczyński

Jarosław Kaczyński, mimo różnych masek przywdziewanych na różne okazje, jest w gruncie rzeczy nacjonalistą stawiającym interes narodu ponad dobrem jednostki czy mniejszych grup społecznych. Pieprzenie o tym, że UE, Niemcy i Francja zabierają nam suwerenność i tożsamość, jest tylko potwierdzeniem jego przekonań.

Zacznę od osobistej dygresji.

Nacjonalizm dla mnie to wrzód na dupie, którego jak najszybciej należy się pozbyć.

Jak powiedział JPII w 1995 roku w ONZ: "nacjonalizm w swych skrajnych formach jest zaprzeczeniem patriotyzmu".

To schronienie dla wszelkiej maści szubrawców, którzy pod pretekstem obrony interesów narodowych chcą przejąć władzę i zaprowadzić własne, totalitarne porządki.

A zaczyna się zawsze tak samo. Pod różnymi szerokościami geograficznymi i w różnym czasie.

Pojawia się jakiś populistyczny krzykacz, który zaczyna powtarzać, że jakiś zewnętrzny lub wewnętrzny wróg zabiera jakiemuś narodowi suwerenność i tożsamość.

Jeśli takowego, z przyczyn historycznych, nie ma, to go stwarza.

I zawsze znajduje grupę podobnych mu frustratów, którzy tylko szukają ujścia dla swej agresji.

Gdy określi się już wroga "narodowej sprawy", jak robi to Kaczyński z UE czy Niemcami, trzeba na tym - za pomocą kłamstw i przeinaczeń - zbudować strategię polityczną i odpowiednią narrację.

A potem powtarzać, powtarzać i powtarzać.

Tysiące razy, aż kłamstwa powtórzone po wielokroć dla "wyznawców" staną się "prawdą".

Goebbelsowi się to udało, dlaczego Kaczor ma być gorszy.

Celem - "brunatna Polska" pod rządami lumpów i złodziei, wymachujących krucyfiksem i narodową flagą.

W której "jednomyśl narodowa" jest cechą pożądaną, a wszelkie od niej odstępstwa są piętnowane karane.

Megalomański konstrukt polityczny, zrodzony z ze snu o potędze i "Polsce od morza do morza".

Tyleż niebezpieczny, co nierealny, bo nie da się zmienić położenia geograficznego Polski.