Bajka o Kasi Grabarce, czyli gdzie diabeł nie może, tam babę pośle

A miało być tak piknie. Po nowemu. Nowa szefowa pomachała białą flagą, niby pokojowo, a dobiła ostatni gwóźdź do trumny partii o nazwie dłuższej niż liczba członków.

Partii Hołowni już nie ma, a zakopała ją do grobu ostatecznie Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, jej nowa przewodnicząca.

W sumie tego się spodziewałem obserwując jej mowę ciała podczas konferencji prasowej ze swoją rywalką, która wybory minimalnie przegrała.

Była spięta, jakby prężyła się do skoku na Henning-Kloskę.

I gdyby nie kamery, to pewnie by ją pożarła.

A potem było jak w filmach Hitchcocka - napięcie rosło z dnia na dzień.

Z delikatnością słonicy w składzie porcelany zastosowała "opcję pokojową", czyli wstrzymała ruchy kadrowe i w klubie i w partii.

Niby tylko na miesiąc.

Na co rokoszanie od Hennig krzyknęli - "hańba, dyktatura" i zagrozili, że utworzą nowy klub w sejmie.

I tak oto, drogie dzieci, Kasia Grabarka pochowała partię "Polska coś tam coś tam".

Dobranoc.