Polityka - całoroczny sezon wysokich temperatur

Tym razem pociąg wiezie mnie do Warszawy na 53. posiedzenie Sejmu. Wiosna jeszcze nieśmiała, jakby stała na peronie i zastanawiała się, czy już wsiąść do wagonu, czy jeszcze chwilę poczekać.

Ale jej obecność czuć wyraźnie. Dzień wydłużył się zauważalnie, światło dłużej trzyma się pól, a na niebie pojawiają się klucze dzikich gęsi, które – jak co roku – lecą z przekonaniem, że natura jednak wie, co robi.

Za oknem pola jeszcze szarobure, zimowe w kolorze i nastroju, ale już bez pośniegowych rozlewisk. Woda wsiąkła, śnieg odszedł w niepamięć, a ziemia wygląda tak, jakby zaraz miała odetchnąć pełną piersią. Na stacjach i przystankach widać ludzi w wiosennych okryciach – trochę na wyrost, trochę na kredyt pogodowy. Jakby samym płaszczem i lżejszą kurtką chcieli sprowokować aurę do wyższych temperatur.

I tylko w polityce temperatura od dawna nie potrzebuje wiosennego słońca, żeby sięgać czerwonego pola.

Prezydent kombinuje, jak nie podpisać ustawy o SAFE, a przy okazji próbuje wciągnąć w tę łamigłówkę Narodowy Bank Polski z prezesem Glapińskim na czele. Wygląda to trochę tak, jakby ktoś chciał rozwiązać polityczny problem za pomocą instytucji, która powinna zajmować się raczej stabilnością złotego niż stabilnością czyichś nerwów.

Z kolei prezes Kaczyński postanowił podnieść temperaturę na prawicy i rzucił wyzwanie Konfederacji Brauna, ogłaszając Przemysława Czarnka przyszłym premierem prawicowego rządu. W polityce takie deklaracje są jak wiosenne przymrozki – pojawiają się nagle, potrafią narobić zamieszania, ale nie zawsze wiadomo, czy naprawdę coś z nich wyrośnie.

A kiedy spojrzeć szerzej – poza okno naszego krajowego wagonu – okazuje się, że świat też nie zamierza spokojnie wchodzić w nowy sezon. Prezydent Trump zdążył już podpalić Bliski Wschód tak skutecznie, że ropa na światowych rynkach znów przekroczyła 100 dolarów za baryłkę.

I nagle wszyscy przypominamy sobie, że żyjemy w globalnej wiosce.

To pojęcie przez lata kojarzyło się głównie z tanimi lotami i zdjęciami znajomych z najdalszych zakątków świata. Z wakacjami na drugim końcu globu i opowieściami, z których – jak się czasem okazuje – trudno wrócić na czas do domu. Ale globalna wioska ma też mniej egzotyczne oblicze. Najlepiej widać je przy dystrybutorach paliw na stacjach benzynowych, gdzie konflikt gdzieś daleko przekłada się na bardzo konkretną cyfrę na wyświetlaczu.

Tak czy inaczej – od jutra znów zaczyna się sejmowa codzienność. W porządku obrad między innymi rządowy projekt ustawy o likwidacji CBA – instytucji, która w czasach rządów PiS zdążyła tak mocno nadszarpnąć swoją reputację, że dziś więcej osób kojarzy ją z polityką niż z walką z korupcją.

Pociąg zbliża się powoli do Warszawy. Wiosna za oknem próbuje się rozgościć, a w polityce – jak zwykle – trwa sezon całoroczny.

Bo w przeciwieństwie do przyrody, która potrzebuje czasu, żeby rozkwitnąć, polityka potrafi zakwitnąć… nawet na najbardziej jałowej glebie. 🌱