Stoją na rozstajach dróg, by zapewnić podróżnym bezpieczną podróż, niektóre już chylące się ku ziemi, by też obdarzyć ją błogosławieństwem.

I te na bezimiennych cmentarzach, gdzie chowano ofiary zaraz, które pustoszyły polską ziemię, niektóre stojące pośród chaszczy, inne, niewielkie przybite do brzóz, płaczących każdej wiosny nad losem tych, o których już nikt nie pamięta,

I te majestatyczne, z żelaza, stojące na górskich szczytach, wyraz przywiązania do wiary naszych przodków oraz ich pokuty, jak ten na Giewoncie.

I te złote wieńczące korony polskich królów, dzieło złotniczej pasji i kunsztu.

I te maleńkie, na piersi noszone, blisko serca. by nie zapomniało, Kto je zbawił,

I te plecione z gałązek, trawy czy drzazg, wystawiane w muzeach przy dawnych obozach koncentracyjnych, zrobione przez tych, którym chciano odebrać nadzieję, a którzy, mimo wszystko, zawierzyli Jemu w godzinie trwogi

Wszystkie one prowadzą nas przez śmierć ku Zmartwychwstaniu.

Bo próżna byłaby nasza wiara, gdyby go nie było